Basartean.
euriaren hezetasunak biltzean,
bihotzaren danbor martxa,
hatsa,
ozenagoa da.
Basoaren atmosferak zamatzean,
aintzinetik daramaten bideetan,
benetako otsoen larrua,
ulua,
hurbilagoa da.
Ilunabarraren estaldurapean,
askatasunaren zabalean,
hontzen presentzia,
esentzia,
gizagaindikoa da.
Hitzek balio ez dutenean,
hondamenditik urruntasunean,
sugarren arteko bilkura,
arrenkura,
benetakoa da.
Garo artean igerian,
zuhaitzen bitarteko historian,
ezereza bihurtzen gara,
hara,
betierekoa da.
Jainkoen artean, Nietzsche.
♠ El séptimo sello
Oharkabean ihesten den klasiko bat. Hori izango litzateke izenburu honi jarraitu beharko liokeen esaldia. Ingmar Bergman zuzendari suediarrak 1957an eginiko film bat duzue, heriotzari buruzko olerki paradojiko baten aurrean jartzen gaituelarik. Egilearen beldurrik bizienak eta galdera sakonenak agertzen direlarik lehenago edota beranduago. Heriotzaren aurka xake partida batek balioko ote luke ezertarako?
1. zatia
2. zatia
3. zatia
(B.O. - erdaraz sub.)
♠ Twin Peaks
Telebistak noizbait zerbait interesgarria eman izan balu, % 1 horren barruan aurkituko litzateke Twin Peaks telesaila. "¿Quien mató a Laura Palmer?" galderapean milaka ikuslek jarraitu zuten David Lynch-en maixu lan hau 90. hamarkadan. Honatx nazkatuarteko hasiera ditxosoa:
Kanadarekin mugatzen duen herrialde berezi hau, zibilizazioa ezagutu ez duten pertsonaiez osatua dago; Nor baino nor arraroagoa, eta zein baino zein misterioz inguratuagoa. Non hontzak ez diren hontzak, eta bertako basoek fauna baino zerbait gehiago izkutatzen duten. Horrela, kafea beltza baino beltzagoa nahiago duten pertsonaien artean (ni barne) honelako amets bereziei emango diete beta:
...entzungai izan duzuen Angelo Badalamentiren melodiaz dantzatu eta erotuko zaizkigu bertako guztiak...
Lauraren hilketa argitzeko, Tibet-eko teknikek balio duten edo ezaren zalantza airean utziaz joango naiz amaitzen, Twin Peaks lurraldea ezagutzeko gonbitea luzatzen dizuedalarik. Jarraian, kapitulu guztiak jeisteko aukera eta Badalamentiren infernuko doinuak sentitzeko parada izango duzue.
Kapituluak
Angelo Badalamenti - Twin Peaks

♠ 12 hombres sin piedad
Oraingo hontan zazpigarren artearen munduan sartzeko pausoa emango dut. Sidney Lumet zuzendariaren 12 hombres sin piedad filma izango delarik aipagai. Ken itzazue burutik gaur egun dirua mugitzen duten, efektu berezi, digitalizazio eta horrelako teknika aitzindariak; Lumeten arte lan hontan pertsonaien arteko elkarrizketa sutsuak dira nagusi. Eta argi asko geratzen da, gela soil bat nahikoa dela, gidoi paregabe bat badarama eskutik. Hamabi gizon ezberdinen pertsonalitateak tupust egingo dute mutil gazte baten bizia aulki elektrikorantz eraman edo ez argitzeko. Eta hori esanda nik uste nahikoak direla lehenengo minutuak ikustea, gelaren berotasunean amiltzeko.
Jeisteko hemen
0 comentarios Etiquetas: Hardcore, Punk
☼ Manuel Chiapuso
Unkigarria batzuetan, eta gogorra besteetan, gaur egun ibiltzen garen kaleetan zehar gertaturiko pasarteak, emozioa eta zirrara berriz ere sortarazten dute. Danbateko, beldur, negar eta askatasuna, une motz batez besarkatzeak dakarren poztasuna irakurtzeko aukera ematen digularik orrialdez orrialde. Baita ere Agirre Lehendakariaren Gobernuari eginiko kritika zorrotzak jasotzen dira Chiapusoren bigarren lanean. Gobernu burges, ahul eta pertsonalitaterik gabeko bat bilakatu zelako gerrate bertan (eta halaxe darrai). Telesforo de Monzón-i ere gogor eginez indar autoritarioen erabilerengatik, eta ausardia ezagatik beharrezko momentuetan. Eta azkenik, Casildari eginiko elkarrizketa dugu, berriz ere Félix Likiniano delarik aipagai, (Casildaren bikotea), emakume anarkista baten gerra bizipenak, bertan emakume izatearen ondorioak eta ondoren Frantziara erbesteratzeak emaniko urteak dira jasoak.
Gehiago luzatu gabe, hor doa agian niri apartekoa iruditu zitzaidan une bat, hobeagoak badaude dudarik gabe, eta ez dira ez, indio eta bakeroen tiroenak, gerrate bat hori baino askoz gehiago bait da, zoritxarrez:
-Por las marismas de Amara.
Ya las primeras descargas sonaban cerca. En cierto modo los militares creían en que su presencia bastaría para que los habitantes de San Sebastián se sometiesen a su autoridad. Y por eso llegaban vomitando fuego. Orgullosos, no pensaban en encontrar una resistencia organizada. Subieron por los pisos predicando la cruzada en nombre de Mola. Buscaban el apoyo de los paisanos. Ante la indiferencia de éstos, se dedicaron a coger prisioneros y a llevarlos al cuartel.
Al mismo tiempo, los rebeldes encerrados en los edificios de la ciudad hostigaban a nuestras fuerzas que los cercaban. El plan estaba claro. Los militares venían a liberarles o por lo menos a reforzarles en espera de los acontecimientos. San Sebastián no aceptó semejante dictado. Un griterío general desde las Escuelas de Amara y de las terrazas de los inmuebles llamaban al combate. En las barricadas se les espera que se acerquen. Los rebeldes (militares) avanzan en fila india por la calle Urbieta protegiéndose en las manzanas y por el Paseo de los Fueros a la sombra de los árboles. Se han acercado ya a la calle Moraza. Un fuego nutrido de carabinas, escopetas, pistolas y de algún mosquetón perdido les recibe. Los primeros exploradores retroceden precipitadamente llevándose algún herido.
Entonces, detenida la progresión, suben por los portales al inmueble cuya fachada da sobre las escuelas de Amara y la calle Larramendi. Desde los balcones comienzan a hostigar sin gran convicción. Las descargas las acompañan con gritos:
-¡Viva el fascio! ¡Viva España!
-¡Viva la revolución! -gritaban los defensores de la ciudad.
Liqui, con un pequeño grupo, se desliza furtivamente entre chimeneas y terrazas, a veces, sobre pizarra muy inclinada, hasta el mismo ángulo de la calle Moraza, en donde el enemigo está tomando disposiciones de ataque. Llevan bombas importantes de peso. El grupo se esparce lo máximo para abarcar el mayor espacio. A la señal de mando, las lanzan con gritos victoriosos: -¡Viva la dinamita!
Las explosiones ensordecen el barrio y las deflagraciones hacen volar en añicos cristales de puertas y ventanas con estrépito. Los árboles se quedan decapitados de ramas y hojas, los cables del tranvía caen al suelo. La calle Urbieta se ennegrece de humo y el olor de la dinamita satura la atmósfera. En pocos segundos se ha meta-morfoseado la calle. A la luz del alba nubes negras enturbian la claridad de la madrugada. Dramatizan aún más la lucha.
Los rebeldes retroceden hasta los jardines de Amara, dejando algunos hombres por los inmuebles que dominan la barricada levantada en la bocacalle Larramendi-Urbieta. Cambiando de táctica vienen por la calle Prim, esto es, por detrás. Es inútil. En cuanto se acercan se les recibe con toda clase de salvas. Y se les tiene a raya. En el cuadrilátero reina atmósfera de victoria. Y a medida que el tiempo pasa y que no llegan a pasar la línea de resistencia los espíritus se enardecen. Los obreros van a vender cara la piel. Y se produce un curioso dialogo a grito pelado:
-¡Cobardes! Empleáis la dinamita - gritan los atacantes.
-¡Cabrones! Venid. Os vamos a servir cacahuetes.
Estos propósitos tienen carácter infantil. Se está jugando la vida con ingenuidad que a mí me parece fruto del desprecio a la vida. Los ataques se suceden. Hostigan por todas partes."
Beltzez jantziriko putreak goithuz hasi zen argi bat bizten, zahar-kutsuz bustiriko olerkiak alde batera utzi eta gogoeten libertadeari bidea emanez:
☼ Jaungoiko guztien gainetik
Jaungoiko guztiak ukatzen dituenemakume bat naiz.
Atzo,
zeruko jaungoikoa ukatzen nuen.
gero
infernukoa, eta
gaur,
lurreko jaungoikoa ukatzen dut.
Dotrina guztien aurka altxatzen naiz.
Atzo,
zeruko pekatari nintzen,
gero
infernukoa, eta
gaur,
lurreko pekataria naiz.
Hutsunean igeri dabilen emakume bat izaten naiz.
Badakit nekeak eranginda ez bada
Badakit nekeak eragindaez bada
ez dudala hitzik sortuko.
Badakit nere indarrak
eraginda ez bada,
ez naizela mugituko
ez eta geldituko.
Nik jakin
gauza asko dakit.
Baina ulertu,
ez dut ulertzen
nola egunak igarotzen diren,
nola egunak doazen
bata bestearen ondoren,
gu ertz batean utzirik
gure indar guztiak gainditurik.
0 comentarios Etiquetas: Punk
☼ Egunen aparra
Badira 50 urte Boris Vian joan zela haizea hartzera. Ia ondorengo urteetan, Vian bezalako batenbat ageri den inguruan. Onerako edo txarrerako, hainbeste pertsona modelikoen artean. Bi olerki:Me gustaría
me gustaría,
me gustaría,
llegar a ser un gran poeta,
y la gente
me llenaría
la cabeza de laurel.
Pero he aquí que,
no tengo
suficiente gusto por los libros,
y sueño demasiado con vivir.
Y pienso demasiado en los demás
para estar siempre contento,
de no escribir más que del viento.
La vida es como una muela
La vida es como una muela,
en principio no pensamos en ella
nos conformamos con masticar.
Y después se estropea de repente
hace daño y lo soportamos.
Y la cuidamos y la soportamos
y la cuidamos, y los desvelos.
Y para estar de verdad curados,
hay que arrancársela, la vida.
Le Déserteur abestia:
Beno ba, hor doa gaurko saiakera FUGAZI taldearen kontzertu zati bat ikusi eta aldi berean berain "13 songs" izeneko bilduma jeisteko. Luze samar idatz/hitzegingo nuke talde honen inguruan, baina zerbaitek dit esan alperrikako lana hartuko nukela, eta gainera, ba, ez dudala gogo putik.
♫ Fugazi - Waiting room

Bilduma jeisteko, hemen.
0 comentarios Etiquetas: Hardcore, Punk
"...y hay personas que sienten el luchar por una causa, y hay otras que lo hacen para ser algo o alguien; y estos últimos no me inspiran ni esperanza, ni confianza."
Se dirá, sin duda, que nada de esto es particular de nuestra ciudad y que, en suma, todos nuestros contemporáneos son así. Sin duda, nada es más natural hoy día que ver a las gentes trabajar de la mañana a la noche y en seguida elegir, entre el café, el juego y la charla, el modo de perder el tiempo que les queda por vivir. Pero hay ciudades y países donde las gentes tienen, de cuando en cuando, la sospecha de que existe otra cosa. En general, esto no hace cambiar sus vidas, pero al menos han tenido la sospecha y eso es su ganancia. "...
☼ La tentación de existir
☼ "Pasatiempo" eta "Ustedes y nosotros" (Mario Benedetti - R.I.P.)
Cuando éramos niños
los viejos tenían como treinta
un charco era un océano
la muerte lisa y llana
no existía.
Luego cuando muchachos
los viejos eran gente de cuarenta
un estanque un océano
la muerte solamente
una palabra.
Ya cuando nos casamos
los ancianos estaban en cincuenta
un lago era un océano
la muerte era la muerte
de los otros.
Ahora veteranos
ya le dimos alcance a la verdad
el océano es por fin el océano
pero la muerte empieza a ser
la nuestra.
****************************
Ustedes cuando aman
exigen bienestar
una cama de cedro
y un colchón especial,
nosotros cuando amamos
es fácil de arreglar
con sábanas qué bueno
sin sábanas da igual.
Ustedes cuando aman
calculan interés
y cuando se desaman
calculan otra vez,
nosotros cuando amamos
es como renacer
y si nos desamamos
no la pasamos bien.
Ustedes cuando aman
son de otra magnitud
hay fotos chismes prensa
y el amor es un boom,
nosotros cuando amamos
es un amor común
tan simple y tan sabroso
como tener salud.
Ustedes cuando aman
consultan el reloj
porque el tiempo que pierden
vale medio millón,
nosotros cuando amamos
sin prisa y con fervor
gozamos y nos sale
barata la función.
Ustedes cuando aman
al analista van
él es quien dictamina
si lo hacen bien o mal,
nosotros cuando amamos
sin tanta cortedad
el subconsciente piola
se pone a disfrutar.
Ustedes cuando aman
exigen bienestar
una cama de cedro
y un colchón especial,
nosotros cuando amamos
es fácil de arreglar
con sábanas qué bueno
sin sábanas da igual.
Iritsi naiz mugara,
jakin badakit orain
orain badakit jakin
pertsonen nahirik handiena zein den.
Eromenaren antitesi kuttuna lortzeko
eguneroko bihurtzen den txertoa.
Norbera, hor dagoela mostratzea, hori.
Haur baten txupete
eroriaren negarrak bezalaxe.
Lurra zapaltzen ari garen seinale.
Bizi garela.
Bizirik gaudela.
Barregura sortaraziz,
momentuoro;
ikustea tokatzen zaizkidan
antzerki saio horiek pairatuaz.
Hiri, etzaik bestea ajola.
Hirea askatu beharra beste lanik ez duk.
Egoisten maskarada.
Egoisten...
bakardadean amiltzeko sentsazioak,
aktore egiten hau.
Baina, enauzu engainatuko.
Aspaldidanik naiz eta,
bakardadearekin bat.
Oso gustora.
♫ Billy Bragg - Lovers Town revisited
It's that summer of the evening
Get ready and roll the cassette
There's boys outside preaching genocide
And trying to think up some sort of threat
And the ladies in the cloakroom
Take no notice of me
I wish myself was back at home
But there's nothing safe in watching TV
There's something born tomorrow
That I lost when I was out for a drink
How many gangs is it gonna take
To change the way I think
It takes more than good intentions
And a big bloke on the door
And though it's never the same after the first time
That doesn't stop them coming back for more
Fighting in the dance halls happens anyway
Sometimes it makes me stop and think
Sometimes it makes me turn away
Sometimes it makes me stop and think
Sometimes it makes me turn away
Sometimes it makes me stop and think
But most times it makes me run away
♫ Billy Bragg - She's got a new spell
What is that sound
Where is it coming from
All around
What are you running from
Something you don't understand
Something you cannot command
Chorus:
That's how I know
She's got a new spell
Yes, that's how I know
That she's got a new spell
What's going down
Who's moved this room from round me
Where has it gone
I fear this night will drown me
So I lie awake all night
'Cos I can't sleep with something I can't fight
The laws of gravity are very, very strict
And you're just bending them for your own benefit
One minute she says
She's gone to get the cat in
The next thing I know
She's mumbling in Latin
She cut the stars out of the sky
And baked them in a pie
She stole the scene and scenery
The script and the machinery
☼ This is the end

Itzala lagun, pausoen melodia soilik etxera bidean.
Bi kolore dira nabarmen ene begietara,
gauaren beltza,
eta farolen laranja; ez besterik.
Bakardadean, ur gazietan barrena,
kale guztietako kapitain naiz sentitu momentu batez,
haizearen freskura eta neroni, agintari.
Urragaitzak diren leihoetako
gortinetan zehar,
horia nagusi.
Otu zait,
egunerokotasunaren menpeko direnak,
egun berri baten esperoan, ohean,
daudela pentsatuaz:
24 orduek egina dutela ihes, banaka-banaka.
Eta ni, erratuen pareko,
iritsia naiz kobazulora.
Gaineko trapuak kendu, eta airean,
kaleko freskura zabalduaz
gela guztian zehar.
Niri ere, zuri bezala,
iritsi zaidalako arima lasaitu,
eta zeru zuriari azken begiraldia emateko unea.
Hala, besteren bati utziaz kapitain izateko aukera.
Jarraian,
ilunpean zabalduko den abesti hau bezela,
gaurkoz,
amaitu delako.
☼ Poeta zara, zera. Eta?

Ezpata zorrotzenak ere kamuzten dituen lirika.
Barruen dagoena hitzez kamuflatuz, horixe saituaz ateratzen, Orixe;
eta hala ere, ehundaka geruza zeharkatzeko oraindik.
Hitz lodiz edo kaleko hizkeraz,
besteen miresmena sortu nahiean,
jartzen da poeta, burua joaz pareta.
Baina, eguneroko sekreturik zikinena ere
kapaz haiz saltzeko (edota asmatzeko).
Lau xoxa puten truk.
"Idatzi beharra zeukat, editoriala gainean diat eta"
Zer? Hi haiz hi inuxentea,
nik diat nobela azkarraren patentea,
hori uste al duk?
Anbiente baxuen errege bilakatuko haizelakoan?
Emakumezkoen kuleroak bustiko ditualakoan?
Absenta eta opioaren betidaniko lagun?
Sasi-mistiko.
Sasi-nihilista.
Sasi-jakitun...
Sasi-... (bai, oraintxe duk hiztegia hartzen duanekoa, denak hire bapateko aberastasunaz txundituaz kaka egiten uzteko)
Sasi-... hobe duk/n berriz ere, hasi.
☼ Ezer
☼ ...eta biok bat.
Aspaldi dira paseak hamabiak bost gutxi.
Iada batzuentzat, pare bat txortaldi goxoren aina denbora joan da;
banpiroen ordu hortatik haratago.
Bada inoren begiek zeharkatzen ez badituzte lerro hauek,
zidor fantasmak bihurtzera kondenatuak ote?
Orriaren zuriari tentuz, nahiagoko nuke emakume baten
azala balitz orain idazleku.
Nahiz eta berak, ezin irakurri bere bizkarrean
sortzen dizkien letren kilimak.
Seguru nago, oraingo honetan,
enukeela ezker-eskuin bakarrik idatziko;
azalaren askatasunak, egan egitearen
pare sentiarazten bait nau.
Errepidea bailitzan, azkarregi joateak,
ez du gustoko bukaerarik oraingo hontan ere.
Horrela, barre txiki pikaroen bila jardutea da bidaiarik gustokoena.
Udako sargoria nabaritzen hasia da maindire gainean,
eta arnas azkartzeak dira seinalerik onenak.
Baina poesia ederrena idatzi ondoren,
boligrafroa jeloskortzeko unea iritsi da,
tintaren ordez izerdi tantuek osatzen dituzten
bitartean esaldirik onenak...
"Maite haudala uste dun, baina,..."
...izerdiak eraman baino lehen.
Izerdia eta plazerra,
eta izerdia,
plazerra eta,...
☼ Aio! diote
Barregura ematen dit,
herrian batere ez,
eta 200 km. haratago
bizitzako lagun
minen antzera,
kasu egitearen ondorioak.
Hurbiltasunaren arazoak ote?
non ez den ihesbide azkarrik,
burua makur
eta
pauso arinez
izotzezko zutoin
baten antzera,
mamu baten gisara
pasatzeko
desioak kunplituz.
Norberaren
barneko suziririk txundigarriena ere,
putzurik sakonenean nola murkiltzen den ikusiaz.
☼ Nahikoak dira bost.
☼ Lurra bezain pagano

Lurra bezain pagano, ageri dira egun hotan,
eskuindar ukabilak bezala
altxatzen diren etxebizitza burgesak.
Niri bost, hik lau emakumezko loratu dituala
zazpi egunen baitan.
Agian ulertzera iritsiko gara, bioi,
bide honen amaierak,
toki berean jarriko gaituela.
Orduan saminak eta
orduan herioak.
Bizitakoak, loak,
alperrik zuritu nahiean.
Hitz azkarren jokoan izkutatzeak
enau babestuko, badakit.
Inguruetan bizkorrenak ere
beti egiten baitu irrist.
Honela, estufa baten hotz-beroak
lasaitzen du nire baita.
Begi bi hauek ez bait dira sekula asetzen,
biltzen nauten dogma horien gartzelara.
Maiz pentsatuaz
zein erabaki zientifikok
jarri nauen ni, toki hontan.
Zenbat bizitasun ezberdin,
orlegi hontatik kanpo
nahiz eta bidaiatzeko beldurrak
aspaldi nituen
baztertuak.
"Nora hoa?" betetzen zaik ahoa -buruari-
indarberrituaz nire haitz horren pixua.
Gazte, azkenengo trenaren zain? -Heriotzak-
Iada, zaik joana...













